Persoonlijke aanpak

In de eerste plaats ben ik gaan kijken waar mijn persoonlijke gevoeligheden liggen.

Ik merk dat de indrukken van gebeurtenissen bij mij feller en intenser binnenkomen.  Ik slaag ook uitspraken, die iemand gedaan heeft langer op.  Bovendien beginnen vaak mensen hun persoonlijk verhaal tegen mij te vertellen (ik ben blijkbaar te vertrouwen). Dit zorgt ervoor dat je vaak gevoelige informatie krijgt.   Als je van je eigen weet dat je meer informatie laat binnenkomen dan een gemiddeld ander persoon, is het een kwestie om dit proberen juist te filteren. 

Als ik er nu op terug kijk, kon het niet anders dan dat er een psychose ontstond.  We hebben verbouwingen gedaan met drie kinderen, moeder heeft een geheugenstoornis, mijn vrouw heeft een zestal maanden thuis gezeten omdat het voor haar allemaal even te veel werd.

Ik bleef heel die periode zelf maar door gaan, totdat het voor mij ook teveel werd.

Ik had geen verstand van wat er allemaal bij verbouwingen kwam kijken, ik heb dus vaak in stress-situatie gezeten, financieel zag ik de euro buiten vliegen.  Ik dacht seffens moet ik nog gaan aankloppen bij het OCMW.

 

Ook goed is het te weten welke manieren je hanteert om om te gaan met stress.

Ik ging tot vorig jaar fietsen om te kunnen ontspannen.  Het nadeel was dat ik steeds meer ging fietsen om te ontspannen, zodat het fietsen uiteindelijk een vlucht werd om niet met de zaken thuis en je eigen gevoelens daarrond geconfronteerd te worden.

Ik heb nu gemerkt dat boven in het huis een bureauruimte is.  Als het me allemaal iets te veel wordt ga ik daar iets doen.

Ik heb ook gemerkt dat de psychiatrie een warm en veilig nest wordt als je er langer dan enkele maanden verblijft.  Als de opname gedaan is word je in één keer aan je lot overgelaten en moet je je terug waarmaken in de maatschappij (zonder die veilige omgeving).  Er zit geen overgang in.  Dan is het belangrijk dat je terug buitenkomt en onder de mensen komt.

Wat ik psychiatrie (het personeel in Kortrijk en Munsterbilzen waren wel zeer professioneel) ook wat kwalijk neem is het volgende: als je het beeld van iemand met tandpijn neemt.  Dan zorgt psychiatrie voor een verdoving.  Maar wat de tandpijn veroorzaakt wordt zo gelaten en kan in een latere fase voor een nieuwe opname zorgen, doordat er onvoldoende geanalyseerd is over wat juist de opname veroorzaakt heeft.

Dus men zorgt dat je gevoelens gedempt worden en dat je min of meer in balans geraakt, maar men durft de kern van het probleem (hoe kom je in een psychose? Welk zijn de oorzaken in jouw functioneren die een psychose veroorzaken?) vaak niet aanpakken. Dit komt deels ook dat de persoon in kwestie tijdens de opname nog niet sterk genoeg is en dat te veel analyse de persoon terug naar beneden kan halen.

In het verleden bij de eerste opname dacht ik ik dek alles toe.  Ik hou het potje gesloten met negatieve gevoelens.   Als ik van veraf of dichtbij te maken had met psychiatrie, begon ik over een ander onderwerp.

Na psychose van vorige zomer heb ik me voorgenomen om open kaart te spelen, voor mezelf heel goed te analyseren wat er gebeurd is zodat ik sterker in mijn schoenen sta.

Met analyse bedoel ik wat er op deze pagina gebeurt.  Heel concrete vragen, wat voel je, wat zijn je zwakheden, je gevoelige plekken, Waar kan je niet tegen, Hoe ga je om met stress, Hoe ontspan je........

 

Zo dit zijn de grote lijnen van mijn verhaal. 

 

 Wil je na het lezen van deze website nog iets kwijt, kun je me mailen op bijgevoegd email-adres? ( guy@ervaringpsychose.be)